Diede Diederiks vertelt in haar column hoe zij omgaat met tegenslagen na het breken van haar arm tijdens een trainingsrit in Spanje.

Het is drie weken geleden dat ik mijn arm brak tijdens een trainingsrit in Spanje. Na vijf uur in een Spaans ziekenhuis werd mijn arm volledig in het gips gewikkeld: op twee plaatsen gebroken. Onduidelijk of er nog een operatie nodig was, vertrok ik de volgende dag met de eerstvolgende vlucht naar Nederland.

Naast alle praktische beperkingen van een blessure (probeer je fiets en koffer maar eens in te pakken met één arm, of je veters te strikken), krijg je meestal ook een mentale klap. Bij mij kwam die pas later, omdat eerst mijn Hollandse nuchterheid nog standhield. Gedachten zoals: ‘Ik kan er nu toch niks meer aan veranderen’ en ‘Het had erger kunnen zijn’ helpen dan enigszins te relativeren.

Later in de week, na thuiskomst, was er nog veel onduidelijk over herstel en revalidatie. Toen veranderde de nuchterheid in zorgen en twijfels. ‘Daar gaan al mijn dromen en plannen voor de nabije toekomst. Kan ik nog wedstrijden doen? Hoe gaat mijn arm zich herstellen? Kan ik ooit nog zwemmen? Kan ik ooit nog op profniveau komen?’

Van onzekerheid naar een plan

Veel onzekerheden dus, die gelukkig werden weggenomen bij een second opinion in een Nederlands ziekenhuis. Ja, de arm is op twee plaatsen gebroken, maar het zijn ‘mooie’ breuken die vanzelf kunnen helen. Het onhandige gips mocht er meteen af, waardoor ik mijn bewegingsvrijheid gedeeltelijk terugkreeg. Er bleek gelukkig geen operatie nodig. Herstel van een botbreuk duurt zes tot acht weken, dus dat is in ieder geval een duidelijkere boodschap. Hier kun je een plan voor maken en kijken naar wat er wél kan, in plaats van wat er niet kan.

Door alle ups en downs in mijn (sport)leven heb ik geleerd veerkrachtig te worden en niet bij de pakken neer te gaan zitten. Het mooie is dat dit ook trainbaar is. Net als het fysieke kun je ook het mentale trainen door je gedachten uit te dagen. Ik heb mijn portie tegenslagen wel gehad en heb gemerkt dat je na een tegenslag weer terug kunt veren.

Focus op wat wél kan

In mijn huidige situatie had ik genoeg tijd om mijn gedachten te ordenen en een herstelplan te bedenken. Ik heb hulp gezocht bij een sportarts, sportfysiotherapeut en orthopeed. Samen met mijn coach hebben we een realistische planning gemaakt die rust geeft. We zetten nu in op het behoud van conditie en de aerobe motor. Elke week bouw ik iets uit qua uren en trainingen, met de focus op wat er wél kan (indoor fietsen, rustig hardlopen). Alles op geleide van pijn en met aanpassingen, zoals mijn arm ergens op kunnen leggen tijdens het indoor fietsen.

Intervallen in de aerobe zone (zoals Z2 en krachttraining) kunnen na twee weken weer, maar dat is persoonlijk en afhankelijk van het type blessure. Leg day in de sportschool, onder begeleiding van een trainer, en armoefeningen van de fysio maken het af. Je wordt er redelijk creatief van! Het klinkt misschien extreem, maar in het profveld loop je al gauw achter in je voorbereiding. Er wordt veel en intensief getraind, waardoor je met zes weken niet zwemmen eigenlijk geen profniveau kunt halen. Ik probeer dus zo goed mogelijk alle andere spieren te blijven trainen.

Daarnaast zoek ik afleiding in andere dingen, zoals familiebezoek, werk en sociale activiteiten. Dat helpt ook om te relativeren en niet de hele tijd met een bedrukt gevoel te blijven zitten.

Er zijn dus meerdere dingen die helpen bij het omgaan met een tegenslag: advies vragen aan specialisten, afleiding zoeken, een plan maken dat rust en overzicht geeft, en je gedachten uitdagen. De zorgen en twijfels worden zo behapbaar. Je kunt alleen invloed uitoefenen op de dingen die je zelf in de hand hebt, zoals hoe je erover denkt en met de situatie omgaat.

Als ik bijvoorbeeld twijfel, zet ik mijn gedachten op papier en probeer ik ze realistischer te bekijken. Als ik erdoorheen zit en toch baal van alles, kijk ik nog eens naar de stip op de horizon (mijn WK-kwalificatie in september). Dan lijkt het alsof er nog genoeg tijd is om te herstellen, over een paar weken weer op te bouwen en daarna echt te gaan trainen.

Misschien is het jezelf een beetje voor de gek houden, of misschien is het een stukje omdenken dat je jezelf kunt aanleren. Je hebt er in ieder geval niets aan om bij de pakken neer te gaan zitten. Er is altijd hoop en een nieuwe dag. Je kunt altijd opnieuw beginnen