In haar blog vertelt Yvonne Val hoe één triathlon uitgroeide tot een gedurfde droom: deelname aan het Europees Kampioenschap in de categorie 65-69 jaar — en hoe zij die droom, ondanks tegenslagen, werkelijkheid maakte.

Met “al” één triathlon achter mijn naam durfde ik in 2018 groot te dromen. In 2020 zou ik 65 worden. Hoe bijzonder zou het zijn om dan mee te doen aan het EK triathlon in de age group 65-69? Het voelde als een idioot plan — maar ik wilde er vol voor gaan.

Dit kon ik niet alleen. Ik had professionele begeleiding nodig. Daarom stuurde ik triathlonlegende Gregor Stam een e-mail met de vraag of hij mijn coach wilde worden. Zijn antwoord was simpel: ja. We spraken af aan de haven in Almere, waar het Nederlandse triathlon ooit begon. Onder het genot van een kop koffie bespraken we mijn doelen.

De fundering leggen

Toen begon het serieuze werk. Na een uitgebreide inspanningstest kreeg ik in mei 2018 mijn eerste trainingsschema. In het begin was ik enorm ongeduldig.

“Op zo’n lage hartslag moet ik wandelen. Dat is toch geen trainen?” mopperde ik.

Maar Gregor beschermde mij tegen mezelf en herhaalde steeds:
“Yvonne, we leggen eerst de fundering. Daarna bouwen we een huis.”

Ik wilde het liefst meteen beton storten en een gebouw neerzetten, maar hij had natuurlijk gelijk. Mijn lichaam moest wennen aan de belasting. Stap voor stap werd de basis gelegd en werd ik sterker — zonder blessures. Mijn triathlonleven was nu echt begonnen.

Eerste wedstrijden en successen

Om ervaring op te doen deed ik in 2018 mee aan vijf triathlons. De mooiste was de Kokopelli Triathlon in St. George (Utah, VS). Daar konden mijn kleinkinderen hun oma in actie zien. Met een papieren spandoek moedigde mijn kleindochter mij aan: “Go oma, go!”

Ik was weer de puffende en hijgende oma — maar nu omdat ik een triathlon had gedaan, niet omdat ik ongezond was. Ik was zó trots dat ik een fitte oma was geworden.

In 2019 volgden meer wedstrijden. Bij de Trihard Rotterdam werd ik zelfs eerste in de categorie 60+. Wat ik toen nog niet wist: hiermee had ik me al gekwalificeerd voor het EK in Malmö in augustus 2020.

Thuis zocht ik foto’s van het parcours en photoshopte mezelf in de beelden. Ik maakte er een moodboard van dat ik op de koelkast hing. Mijn droom hing letterlijk in de keuken.

Corona en het virtuele EK

Toen kwam corona — en Malmö ging niet door.

Echte wedstrijden waren voorlopig onmogelijk. Maar ik wilde mijn ritme niet verliezen, dus organiseerde ik mijn eigen virtuele triathlons in Spaarnwoude. Inclusief wisselzone, bewaakt door mijn man. Zelfs het “virtuele EK” stond in mijn wedstrijdplanning.

Mijn coach nam het net zo serieus als ik. In de week voor mijn virtuele EK moest ik taperen. Taperen? Nog nooit van gehoord. Gregor legde uit dat we het rustig aan gingen doen zodat ik uitgerust aan de start zou verschijnen.

Op 9 augustus 2020 stond ik aan de start van mijn virtuele EK sprint triathlon AG 65-69. Heel anders dan gedroomd — maar ik zag het als een generale repetitie.

Eindelijk naar het echte EK

In 2021 kwam het verlossende nieuws: ik ontving van de NTB de officiële uitnodiging voor het EK in Valencia. Ik mocht me inschrijven.

Daarna begon een nieuw avontuur. Hoe werkte die inschrijving? Waar haal je een Nederlands trisuit vandaan? In mijn eentje, met al mijn spullen, in coronatijd naar Valencia reizen — kon ik dat wel?

Uiteindelijk lukte het allemaal. Maar ook daar ging niet alles vanzelf. Mijn fiets had ik zelf weer in elkaar gezet, maar de versnellingen deden het niet. En er bleek nog een coronatest nodig te zijn. Soms vroeg ik me af of het allemaal wel zo leuk was.

Een droom die werkelijkheid wordt

Het antwoord daarop bleek een volmondig ja.

Door de coronamaatregelen waren de regels streng. Mondkapjes op tot vlak voor de zwemstart. Bloednerveus stond ik in de rij te wachten. Mondkapje af — plons — en mijn EK was begonnen.

Van begin tot eind heb ik genoten.

Na de finish zat ik alleen op een bankje te huilen. Niet van verdriet, maar van pure opluchting en trots. Dat idiote plan was werkelijkheid geworden. Ik had meegedaan aan het EK — en werd in mijn age group zelfs vierde.

Soms moet je gewoon durven dromen. Ook als die droom op het eerste gezicht onmogelijk lijkt.