In haar interview met Marloes vertelt Els Visser over winnen, loslaten en de kracht van een nieuw begin.

Soms zijn het niet de overwinningen zelf die het meeste blijven hangen, maar het moment waarop alles samenkomt. Voor Els Visser zijn dat er meerdere. Niet één iconisch punt, maar een reeks ervaringen waarin topsport, lef, discipline en betekenis elkaar raken. Haar triathloncarrière is er één van onverwachte doorbraken, diepe dalen, keihard werken – en uiteindelijk een bewuste keuze om op het hoogtepunt een andere weg in te slaan.

Van geneeskunde naar topsport

Els’ entree in de professionele triathlonwereld was allesbehalve vanzelfsprekend. Ze had al een volledige academische loopbaan achter de rug, werd arts en werkte aan haar promotieonderzoek, voordat ze ontdekte dat ze niet alleen plezier had in triathlon, maar ook uitzonderlijk goed was. “Het was geen ‘lang leve de lol’-beslissing,” vertelt ze. “Ik wilde echt onderzoeken hoe goed ik kon worden.”
Die overtuiging werd niet altijd direct gedeeld door haar omgeving. Toch besloot ze haar medische carrière tijdelijk op pauze te zetten en zich volledig te richten op de sport. Met één jaar profervaring op zak stond ze in 2018 plotseling bovenaan het podium bij IRONMAN Maastricht 2018. “Die overwinning kwam voor iedereen onverwacht – ook voor mij. Maar daar, met dat finishlint in mijn handen, voelde ik: dit is het waard geweest. Dit is waarom ik deze stap heb gezet.”

Momenten die blijven

Hoewel Maastricht vaak genoemd wordt, zijn er meerdere races die voor Els diepe betekenis hebben. In 2023 won ze IRONMAN New Zealand, een overwinning die verder ging dan sport. In dezelfde periode stond een emotionele reis naar Indonesië gepland, waardoor de race extra lading kreeg.“Ik moest zó diep gaan. Als de wedstrijd een kilometer langer was geweest, had ik het niet gered. Maar ik wilde die overwinning zó graag.” Ook haar Europese titel kwam niet zonder verhaal. In 2023 won ze het EK tijdens IRONMAN Almere-Amsterdam, nadat ze een jaar eerder door ziekte niet kon starten. “Dat voelde als een last die van mijn schouders viel. Ik wist dat ik het kon, maar je moet het nog wel doen – zeker in eigen land.”

Leven in de topsportbubbel

De successen kwamen niet zonder offers. Alles in Els’ leven stond jarenlang in het teken van triathlon.
“Ik heb eigenlijk alles opgeofferd. Sociale afspraken, etentjes, andere sporten – er was gewoon geen ruimte. Alles draaide om trainen, herstellen en presteren.”
Dat leven speelde zich grotendeels af in het buitenland: trainingskampen in Zwitserland, Australië en Nieuw-Zeeland, omringd door ’s werelds beste atleten. Intens, leerzaam en vormend.
“Dat waren ongelooflijk rijke periodes. Je leeft volledig in een sportbubbel, met één doel. Daar heb ik enorm veel van geleerd.”

De filosofie van hard werken

Een belangrijk fundament onder haar carrière was de samenwerking met coach Brett Sutton. Een gerenommeerde coach die wereldwijd bekendstaat om zijn no-nonsense aanpak en het begeleiden van meerdere wereldkampioenen. Niet zozeer de exacte trainingsschema’s, maar de cultuur maakte het verschil. “Hard werken stond centraal. Geen zelfmedelijden. Focus op de training die je nú doet, niet op morgen. Discipline, consistentie, mentale hardheid.” Volgens Els sloot die aanpak bijzonder goed aan bij veel vrouwelijke atleten. “Doe het simpele heel goed – en geloof dat het genoeg is.”

Blessures, twijfel en realiteit

Natuurlijk waren er ook moeilijke momenten: blessures, gemiste kansen en races die niet liepen zoals gehoopt. Maar met de jaren groeide ook het vertrouwen.
“Ik wist: dit komt wel weer goed. Blessures horen erbij als je grenzen opzoekt.”
Zelfs in een uitzonderlijk zwaar jaar – waarin ze twee volledige Ironman-afstanden in twee weken racete – verraste ze zichzelf.
“De dag voor de tweede race belde ik mijn coach huilend op. Ik dacht dat ik het niet kon. Achteraf kijk ik daar nu op terug en denk ik: wauw, dat kon ik dus wél.”

Bewust stoppen op het hoogtepunt

Het besluit om te stoppen kwam voor velen onverwacht, maar voor Els zelf was het een doordachte keuze. Al eind vorig jaar werd besloten: nog één jaar, als transitie. “Ik ben meer dan een atleet. Ik heb een medische achtergrond en ik wil daar weer iets mee doen. Als ik nog drie jaar was doorgegaan, had dat weinig toegevoegd.” In plaats van opnieuw naar trainingskampen aan de andere kant van de wereld te vertrekken, bleef ze vaker thuis, bouwde haar netwerk op en gaf lezingen. Niet omdat het moest, maar omdat het volgende hoofdstuk al lonkte.

Een nieuwe missie: gezondheid en preventie

Die volgende stap ligt in de publieke gezondheid. Els wil haar ervaringen als topsporter combineren met haar medische kennis, met focus op preventie, leefstijl en duurzame vitaliteit. “We behandelen nu vooral ziekte, maar veel winst zit in voorkomen. Niet wachten tot iemand klachten krijgt, maar al veel eerder ingrijpen.” Beweging, slaap, voeding en mentale gezondheid – niet als topsportdoel, maar als haalbare leefstijl voor iedereen. Met speciale aandacht voor jeugd en toegankelijkheid. “Bij kinderen kun je écht het verschil maken. Gezonde gewoontes aanleren voordat het ingewikkeld wordt.”

Triathlon blijft, maar anders

Hoewel ze zelf niet meer zal racen, blijft de sport haar na aan het hart liggen. Ze blijft betrokken bij kindertriatlons en staat open om mee te denken op organisatorisch of bestuurlijk vlak. “Het competitieve is eraf. Sport blijft onderdeel van mijn leven, maar niet meer het doel op zich.” Wat blijft, is dankbaarheid. Voor de sport, de mensen langs het parcours en de gemeenschap die haar jarenlang volgde en steunde.
“We staan allemaal aan dezelfde start, of je nu als eerste of laatste finisht. Dat is de kracht van triathlon.”

Over tien jaar

Als ze vooruitkijkt, hoopt Els vooral één ding: dat ze kan zeggen dat ze opnieuw het lef heeft gehad om voor een droom te gaan.
“Net als toen ik besloot prof te worden. Dat ik over tien jaar terugkijk en denk: het was spannend, maar het was de juiste keuze.”

Het bericht Els Visser: meer dan een atleet verscheen eerst op TRIKIPEDIA.