Met een overtuigende overwinning in de kwarttriathlon van Zierikzee sloot Annabel Wouters zaterdag haar seizoen af. Twee weken eerder stond de 21-jarige Nederlandse nog aan de start van haar eerste WK IRONMAN 70.3 in Nice, waar ze zevende werd in F18-24. Maar achter die uitslag ging veel meer schuil dan alleen een zware racedag. Een week lang draaide alles om wennen aan de warmte, de technische afdaling verkennen, proberen genoeg te eten en te slapen en omgaan met steeds verder oplopende spanning. Wouters neemt ons mee achter de schermen van haar eerste WK en haar afsluiting van het seizoen.

“Ik wilde gewoon kapotgaan.”

Veel ingewikkelder had Annabel Wouters haar doel voor haar eerste WK IRONMAN 70.3 eigenlijk niet gemaakt. Natuurlijk lag er vooraf een raceplan, maar een tijd die ze per se wilde halen was er niet.

“Ik had totaal geen verwachtingen. Je maakt natuurlijk wel een raceplan van tevoren, maar ik had geen tijdsdoel.”

Dat paste ook bij Nice. Het parcours met flink wat hoogtemeters en een technische afdaling laat zich niet eenvoudig vergelijken met andere 70.3-wedstrijden. Tel daar de hoge temperatuur bij op en vooraf precies voorspellen wat mogelijk is, wordt nog lastiger.

Voor Wouters maakte ook de omvang van het evenement indruk. Het was haar eerste WK en in de dagen voor de start merkte ze dat de spanning steeds verder opliep.

Zenuwachtig voor wat er na de klim kwam

Samen met Lion Syndicate verbleef Wouters de hele raceweek in Nice. Daardoor had ze volop tijd om het parcours te leren kennen en zich op de omstandigheden voor te bereiden. Vooral het fietsen hield haar bezig. Niet alleen de klim, maar juist wat daarna kwam.

“Ik was zenuwachtig voor de klim, maar vooral voor de afdaling. Die had ik geoefend. Ik wilde hem graag zo snel mogelijk en foutloos rijden.”

Wouters verkende de afdaling vooraf meerdere keren. Bij een van die verkenningen kon ze achter Diégo Sandee aan, wat ze later omschreef als een gratis masterclass afdalen. De voorbereiding gaf vertrouwen, maar nam de spanning niet weg.

“Ik vond het een hele intense week, ik was heel erg gespannen, maar tegelijkertijd had ik er echt heel veel zin in.”

Die zenuwen waren niet alleen voelbaar wanneer ze aan de wedstrijd dacht. Juist de twee dingen die in de laatste dagen voor een halve triathlon belangrijk zijn, bleken lastig.

“Vooral het ‘moeten’ eten en slapen was lastig.”

Het hielp om de week samen met haar team door te brengen. Wouters kon zich op de wedstrijd richten, terwijl er ook voldoende afleiding was.

“Dat was super fijn, ik kon mij heel goed voorbereiden op de race, maar er werd ook voor de nodige afleiding gezorgd. De hele WK-ervaring en een week met deze mensen was echt fantastisch.”

Nice was het grote doel

Dat Wouters uiteindelijk in Nice stond, was aan het begin van het seizoen nog niet vanzelfsprekend.

Ze begon haar wedstrijdjaar sterk bij IRONMAN 70.3 Valencia. Na zeven maanden zonder wedstrijd finishte ze daar in 4:28:02, won ze F18-24 en werd ze tweede vrouwelijke agegrouper overall.

Daarmee verdiende ze haar WK-ticket, maar besloot toch het ticket niet aan te nemen.

Kort daarna kreeg het seizoen een vervelende wending door klachten aan haar IT-band. Vooral de looptraining werd daardoor flink verstoord. Toch verscheen ze in juni aan de start van IRONMAN 70.3 Westfriesland, met slechts enkele looptrainingen in de benen.

Opnieuw werd ze tweede vrouwelijke agegrouper overall en opnieuw kreeg ze de kans om naar het WK te gaan. Ditmaal greep ze die mogelijkheid wel.

Vanaf dat moment werd Nice het grote doel. In de maanden daarna kon Wouters haar training weer verder uitbouwen en langere trainingsblokken draaien. De laatste stap was die week in Zuid-Frankrijk: wennen aan de omstandigheden, het parcours leren kennen en ervoor zorgen dat ze op zaterdag zo goed mogelijk voorbereid aan de start stond.

Blij met zwemmen zonder wetsuit

Op racedag wachtte eerst 1,9 kilometer zwemmen in de Middellandse Zee. Dat er zonder wetsuit gezwommen moest worden, was gunstig voor Wouters.

“Het zwemmen was non-wetsuit, daar was ik enorm blij mee.”

Helemaal tevreden kwam ze desondanks niet uit het water.

“Het navigeren tijdens het zwemmen ging niet helemaal soepel en ik denk dat ik nog wel wat dieper had kunnen gaan. Werk aan de winkel voor volgend jaar dus.”

Het typeert haar terugblik op Nice. De zevende plaats is een mooi resultaat, maar zelf ziet Wouters ook direct waar nog winst te behalen valt.

Parcoursverkenning betaalt zich uit

Op de fiets voelde Wouters zich goed, al zorgden de omstandigheden opnieuw voor een verrassing.

“Die hitte op de klim had ik niet aan zien komen!”

Na de klim volgde de afdaling waar ze in de dagen ervoor zoveel aandacht aan had besteed. Die voorbereiding bleek waardevol.

“De afdaling ging ook goed. Een nadeel was dat er best veel verkeer op het parcours was. Ik was in ieder geval heel blij dat ik de afdaling had verkend.”

‘Mijn hartslag liet het niet toe’

Daarna resteerde de halve marathon over de Promenade des Anglais. En juist daar werd duidelijk hoeveel de warme omstandigheden van haar lichaam vroegen. Wouters had vooraf al rekening gehouden met de temperatuur en wist daardoor dat een exact looptempo moeilijk te voorspellen zou zijn. Tijdens de halve marathon bleek dat gevoel terecht.

“Als ik eerlijk ben had ik graag harder willen lopen, maar mijn hartslag liet dat niet toe. Het was echt super heet!”

Gaandeweg kreeg ze bovendien last van misselijkheid.

Harder willen, maar voelen dat je lichaam iets anders aangeeft: het maakte het slot van haar eerste WK zwaar. Toch bleef Wouters doorgaan en bereikte ze de finish als zevende in F18-24. Haar eigen oordeel na afloop was opvallend nuchter.

“Achteraf gezien, misschien niet mijn beste race, maar wel 7e geworden.”

Van WK-spanning naar gewoon weer plezier maken

Na Nice schakelde Wouters bewust een tandje terug. Na maanden trainen en toewerken naar haar eerste WK was de behoefte aan rust minstens zo groot als de zin om alweer nieuwe doelen te stellen.

“Na het WK ging ik al langzaam in off-season modus. Even ‘niets moeten’ is na een lang seizoen altijd wel even lekker.”

Toch besloot Wouters twee weken later nog één keer te racen. Dit keer zonder prestatiedruk.

“Zierikzee is een super leuke wedstrijd, de sfeer is daar altijd goed en de weersomstandigheden waren ook goed. Daarom had ik zin om mee te doen en was het doel plezier maken. Dat is zeker gelukt, ik heb heel erg genoten van de wedstrijd.”

Dat plezier maken betekende overigens niet dat ze het rustig aan deed. Wouters zwom 15:12, fietste 1:00:05 en liep de afsluitende 10 kilometer in 39:07. Met 1:57:51 won ze de vrouwenwedstrijd, zette ze een nieuw parcoursrecord neer en finishte ze als elfde overall.

Het contrast met Nice kon bijna niet groter zijn. Daar waren er de zenuwen, de hitte, het zware parcours en de misselijkheid tijdens het lopen. In Zierikzee was de druk eraf en stond vooral het genieten weer voorop. Dat het vervolgens ook nog zo’n sterke uitslag opleverde, maakte het voor Wouters compleet.

“En met een eerste plek naar huis gaan is de perfecte manier om het seizoen af te sluiten, denk ik.”

Nu kan het off-season echt beginnen. Daarna richt Wouters de blik op 2027, met opnieuw een duidelijk doel: proberen zich te kwalificeren voor het WK IRONMAN 70.3 in Chattanooga.

Het bericht Annabel Wouters beleeft intens eerste WK 70.3 en sluit seizoen af met winst in Zierikzee verscheen eerst op TRIKIPEDIA.