Maaike Vooren beleefde in Ironman Hamburg een zware maar leerzame wedstrijd. De Nederlandse proftriatlete kwam tijdens de race onder uitdagende omstandigheden te staan en moest diep gaan om de finish te bereiken. Ook zij kreeg een afloper door metaaldeeltjes op de weg. In onderstaande blog deelt zij haar eigen beleving van de dag.

Door: Maaike Vooren 

Wat ooit een afstand was waar ik nooit aan wilde beginnen, is inmiddels juist de afstand geworden waarin ik mezelf verder wil ontwikkelen. Na mijn debuut in Almere groeide de nieuwsgierigheid naar wat er nog mogelijk is op de hele afstand. Daarom lag de focus richting mijn derde seizoen als profatleet meer op de Ironman.

Omdat ik graag vroeg in het seizoen een hele afstand wilde racen zonder daarvoor de halve wereld over te vliegen, viel de keuze op IRONMAN Hamburg. De voorbereiding gaf vertrouwen. Met de Nederlandse titel op het NK Duathlon Midden en sterke prestaties tijdens Challenge Salou reisde ik met een goed gevoel af naar Duitsland. Tegelijkertijd wist ik ook dat een marathon na een halve triathlonervaring een groot vraagteken zou blijven.

06:15 in de Alster – rustig onder de radar

Om 06.15 uur lag ik in de Alster tussen 28 profvrouwen. Na een gecontroleerde start vond ik aansluiting bij een groep en kon ik een rustig en efficiënt zwemonderdeel afwerken. Het voelde ontspannen en kostte relatief weinig energie. Na 53 minuten kwam ik uit het water en kon ik beginnen aan het fietsonderdeel.

Fietschaos in de regen – lekke banden

Op de fiets werden de omstandigheden al snel zwaar. Regen, wind, kou en een nat wegdek maakten het een lastige dag. Toch voelde ik me sterk en reed ik richting een persoonlijk vermogensrecord.

Wat me onderweg opviel, was het grote aantal atleten met lekke banden. Vooral op de dijksecties leek het aantal pechgevallen hoog.

Zelf kon ik mijn race voortzetten, mede dankzij mijn tubeless setup. Achteraf bleek dat ik onderweg druk heb verloren in mijn achterband door beschadiging, vermoedelijk door metaaldeeltjes op het parcours. Dat verklaart ook het vermogensverlies dat ik in de laatste fase van het fietsen voelde, zonder dat daar direct een fysieke reden voor was.

De marathon die meteen pijn deed – vechten vanaf meter één

De marathon was vanaf het begin zwaar. Het ritme kwam moeilijk op gang en ik moest echt werken om in de race te blijven. Vanaf de verzorgingsposten ben ik regelmatig gaan wandelen om mezelf weer te kunnen herpakken.

Halverwege kreeg ik door dat een persoonlijk record nog mogelijk was. Dat gaf voldoende motivatie om door te blijven gaan en de focus te houden op de finish.

Finishlijn in zicht – PR ondanks alles

Uiteindelijk liep ik sneller dan tijdens mijn debuut in Almere. Na 9 uur en 14 minuten kwam ik over de finish, goed voor een verbetering van ongeveer tien minuten en een 18e plaats bij de profvrouwen.

Terugblik – precies waarom deze afstand zo verslavend is

Ondanks de zware omstandigheden kijk ik tevreden terug op deze wedstrijd. Ik reed een persoonlijk vermogensrecord op de fiets en heb opnieuw waardevolle ervaring opgedaan op de hele afstand.

Hoe zwaar een Ironman ook is, het moment waarop je de finishlijn passeert blijft speciaal. Deze race heeft me opnieuw laten zien hoeveel er nog te leren valt, en dat is precies wat deze afstand zo interessant maakt.

Het bericht Maaike Vooren: Zware maar leerzame dag Ironman Hamburg verscheen eerst op TRIKIPEDIA.