Ultra-atleet Erik Schopman zoekt graag de grens op. Maar wat hij op 26 juni gaat doen, is zelfs voor hem een avontuur van een andere orde. Geen officiële wedstrijd, geen grote organisatie, maar een volledig zelfgeorganiseerde ultra triathlon: 7,6 kilometer zwemmen, 360 kilometer fietsen en 84,4 kilometer hardlopen. En jij kan een deel met hem mee fietsen of lopen. In deze blog vertelt Erik over de voorbereiding, de twijfels en waarom hij misschien toch een beetje bang is.

Binnen nu en twee weken is het zover. Dan begin ik aan iets wat al bijna drie jaar in mijn hoofd zit, maar waar ik nooit echt de durf voor had om eraan te beginnen. Ik denk dat dit sportief gezien het zwaarste avontuur wordt dat ik ooit heb gedaan: een dubbele triathlon.

Dat betekent:

• 7,6 kilometer zwemmen
• 360 kilometer fietsen
• 84,4 kilometer hardlopen

Ik had geen behoefte om een georganiseerde wedstrijd te zoeken en me daarvoor aan te melden. Daarom heb ik besloten om dit helemaal zelf te organiseren. Het zwemmen doe ik in het lokale 50-meter buitenbad, de fietsroute staat nog niet volledig vast en het lopen zal bestaan uit drie grote rondes.

Mijn doel? Het liefst binnen 24 uur finishen. En hopelijk zo min mogelijk fietsen in het donker.

De ultra triathlon maakt me een beetje bang

De voorbereiding is niet gegaan zoals ik vooraf had gehoopt of gepland. Begrijp me niet verkeerd: ik heb in 2026 inmiddels bijna 400 trainingsuren gemaakt en mijn uithoudingsvermogen voelt beter dan ooit. Alleen niet mijn snelheid.

Het zwemmen was eerlijk gezegd een probleem. Ik kon mezelf er mentaal bijna niet toe zetten. Inmiddels heb ik gelukkig weer een paar keer gezwommen, maar ik ben altijd al een zeer trage zwemmer geweest. Dus dat wordt simpelweg doorgaan tot die 78 baantjes erop zitten.

Ook de fietstrainingen waren een beetje fifty-fifty. Ik heb zeker getraind, maar niet de enorme afstanden gereden die ik vooraf in mijn hoofd had.

Het lopen ging juist verrassend goed. Nog nooit liep ik zoveel én zo snel als de afgelopen maanden. Ik bleef blessurevrij en mijn gewicht bleef stabiel.

Mooie én harde lessen

In deze voorbereiding zaten een hoop mooie wedstrijden en ervaringen. Met wisselende resultaten. Zo liep ik een geweldige 120 kilometer van Texel, maar ging de Utrecht Marathon juist veel minder goed dan gehoopt. Ook deed ik mee aan de 24 uur van Sittard. Daar kwam ik behoorlijk van een koude kermis thuis. Ik dacht serieus dat ik wel even het Nederlands record op de 24 uur kon aanvallen. Uiteindelijk kwam ik ruim zestig kilometer tekort.

Maar misschien was dat juist wel belangrijk. Nu weet ik namelijk ongeveer wat me na achttien of negentien uur sporten te wachten staat. En geloof me: 24 uur hardlopen is mentaal nog veel zwaarder dan ik vooraf dacht. Fysiek ook natuurlijk, maar vooral mentaal.

Het mooiste moment van deze voorbereiding was zonder twijfel de trainingsweek op de Mont Ventoux met mijn gezin, mijn broer, schoonzus en neefje. Ik rende de berg twee keer omhoog en fietste hem zes keer op. Dat samen beleven met je kinderen maakt het extra bijzonder.

De voorbereiding… achteraf bekeken

Achteraf gezien is trainen voor zo’n afstand met een fulltime baan, een gezin en een sociaal leven eigenlijk nauwelijks te combineren. De laatste tijd merk ik dat het vroege opstaan steeds moeilijker werd. Niet fysiek, maar mentaal. En ’s avonds voelde ik me vaak simpelweg leeg.

Mijn trainer waarschuwde me daar maanden geleden al voor. Hij zei: “Mensen gaan dingen van je verwachten als je bepaalde prestaties levert.” Toen dacht ik daar niet zoveel van. Achteraf had hij volledig gelijk. Soms vond ik die verwachtingen best lastig. Veel lastiger dan ik liet merken.

Maar hoe zwaar en bijzonder deze uitdaging ook voelt: laten we het vooral niet over dramatiseren. Het blijft uiteindelijk een sportprestatie. Dat valt in het niet bij de problemen waar veel mensen dagelijks mee te maken hebben. Aan het einde van de dag ben ik vooral vader, partner en een huis-tuin-en-keuken-atleet die het soms allemaal iets te serieus neemt.

En daarna?

Stiekem kijk ik ook uit naar de periode ná dit avontuur. Na een korte rustperiode wil ik me een tijdje volledig richten op de marathon. Kijken hoe snel ik daar nog kan worden. Maar uiteindelijk weet ik nu al dat ik terugkeer naar de ultra’s.

En het grappige is: als deze uitdaging erop zit, heb ik voor het eerst in jaren geen enkele officiële triathlon gedaan. Wel als official, maar niet als deelnemer.

26 juni

Op 26 juni begint mijn grootste sportieve uitdaging ooit. Wil je een stuk meefietsen — vooral overdag — of een deel meelopen tijdens de nachtelijke uren? Laat het dan weten via Strava, Instagram of via Trikipedia. Dan nemen we even contact op.

Het bericht De ultra triathlon: Erik Schopman gaat zijn grootste uitdaging ooit aan verscheen eerst op TRIKIPEDIA.