Twee weken geleden vertelde Job Boonstoppel op Trikipedia hoe een fietsongeluk zijn seizoen volledig op z’n kop zette en zelfs deelname aan Ironman 70.3 Rockford onzeker maakte. In de Verenigde Staten volgde nu het antwoord op maanden van revalidatie: een top 10-notering én kwalificatie voor het Ironman 70.3 Wereldkampioenschap in Nice.
Door: Job Boonstoppel
Toen ik enkele weken geleden mijn vorige artikel schreef, wist ik eigenlijk niet goed waar mijn seizoen heen zou gaan. Na mijn fietsongeluk stond alles ineens in het teken van herstellen. Niet van sneller worden of grote trainingsweken draaien, maar simpelweg van weer gezond worden.
Elf weken niet zwemmen. Negen weken niet hardlopen. Weken waarin het onzeker was wanneer ik überhaupt weer normaal zou kunnen trainen. Rockford voelde daarom niet als zomaar een wedstrijd. Het voelde als een terugkeer.
Tornado-waarschuwingen en een loopband
De dagen voor de race waren typisch Midwest-Amerika. Op donderdag kon ik nog net een laatste fietsrit doen voordat het weer volledig omsloeg. Twee dagen lang stormde het zo hard dat mijn laatste looptraining uiteindelijk op een loopband plaatsvond terwijl buiten tornado-waarschuwingen werden afgegeven. Niet bepaald de voorbereiding die je voor ogen hebt als je naar een belangrijke wedstrijd toewerkt.
Op racedag was daar gelukkig weinig meer van te merken: zon, twintig graden en snelle omstandigheden. Het zwemmen vond plaats in een rivier dwars door het centrum van Rockford. We hadden behoorlijk wat stroming mee, wat de tijden natuurlijk flink beïnvloedde. Ik startte bewust op de tweede rij, met het idee om misschien aan te kunnen haken bij de snelste zwemmers. Dat plan liet ik al snel los.
Na de afgelopen maanden voelde het belangrijker om mijn eigen race te zwemmen dan energie te verspillen aan het volgen van iemand anders. Achteraf bleek dat precies de juiste keuze toen ik in 22 minuten het water uitkwam.
Alleen aan de voorkant van de wedstrijd
De echte verrassing van de dag kwam op de fiets. Sommige parcoursen liggen je simpelweg beter dan andere. De glooiende heuvels rondom Rockford waren gemaakt voor een atleet van mijn bouw: groot, relatief zwaar en comfortabel op vermogen. De eerste kilometers waren vooral een aaneenschakeling van inhaalacties. Daarna werd het stil. Heel stil. Ik reed vrijwel de volledige wedstrijd alleen.
Onderweg ging niet alles volgens plan. Rond kilometer 56 liep mijn ketting eraf. Even later kwam mijn cockpit los waardoor ik de laatste dertig kilometer nauwelijks nog gebruik kon maken van mijn aerobars. Normaal gesproken zijn dat precies de momenten waarop frustratie ontstaat. Dit keer voelde dat anders. Na de afgelopen maanden waren dit slechts kleine problemen in een veel groter verhaal. Ketting erop, schouders ophalen en doorgaan.
Toen ik uiteindelijk na 2 uur en 6 minuten de stad weer binnenreed en de transitiezone naderde, besefte ik pas hoe ver vooraan ik zat.
3rd Male Athlete
De wisselzone lag midden tussen de gebouwen van downtown Rockford. Het publiek stond rijen dik langs de hekken en maakte een geluid dat ik eerlijk gezegd nog nooit eerder tijdens een wedstrijd heb meegemaakt.
Toen ik de fiets neerhing hoorde ik dat ik als derde man van de gehele wedstrijd onderweg was. Slechts twee atleten zaten nog voor me.
De eerste kilometers van het lopen werden begeleid door een fietser met een bord waarop stond: “3rd Male Athlete”. Dat zijn van die momenten waarvan je als jonge triatleet droomt. Even maakte ik deel uit van de wedstrijd aan de absolute voorkant van het veld. Tegelijkertijd wist ik ook dat het zwaar zou worden.
Mijn fietsbenen waren uitstekend, maar mijn loopbasis had simpelweg te veel geleden onder de blessureperiode. Dat werd naarmate de halve marathon vorderde steeds duidelijker. Toch bleef ik vechten voor iedere positie.
Het loopparcours zelf was niet het mooiste dat ik ooit heb gezien, met stukken grind, parkeerterreinen en industriële zones, maar de sfeer maakte veel goed. Op verschillende plekken stonden mensen urenlang aan te moedigen. De energie van de lokale gemeenschap was misschien wel het mooiste onderdeel van de hele wedstrijd.
Meer dan alleen een race
Die gemeenschap had me eigenlijk al vóór de race verrast. Twee dagen eerder werd ik geïnterviewd door een lokale nieuwszender, iets wat ik totaal niet had zien aankomen. Ook rondom de wedstrijd ontmoette ik veel mensen die dezelfde passie voor de sport delen. Misschien is dat uiteindelijk wel wat triathlon zo bijzonder maakt: niet alleen de wedstrijd zelf, maar alles eromheen.
Na 4 uur, 4 minuten en 6 seconden kwam ik over de finish. Goed voor de tiende plaats overall, de tweede plaats in mijn leeftijdsgroep en kwalificatie voor het Ironman 70.3 Wereldkampioenschap in Nice.
Als iemand mij dat had verteld op het moment dat ik na mijn ongeluk thuis zat en niet wist wanneer ik weer normaal zou kunnen trainen, had ik hem waarschijnlijk niet geloofd.
Rockford voelde daarom niet als het einde van een comeback. Het voelde als het begin van een nieuw hoofdstuk.
Lees ook: Terug naar de startlijn met Job Boonstoppel: Ironman 70.3 comeback
Het bericht Ironman 70.3 Rockford: van revalidatie naar WK-ticket voor Job Boonstoppel verscheen eerst op TRIKIPEDIA.
