Een eindtijd onder de tien uur (9:57:58) en een marathon van 3:27 uur, onder omstandigheden die voor veel atleten een ware uitputtingsslag werden. Sebastiaan Holleman kan met een goed gevoel terugkijken op zijn deelname aan het WK Ironman op Hawaii. Toch verliep zijn wedstrijd allesbehalve vlekkeloos. Vooral op de fiets kreeg de Nederlander het zwaar, maar eenmaal aan het lopen wist hij zichzelf te herpakken. “Ik had dat doel in mijn hoofd en wilde het niet meer afgeven.”

Dat Hawaii een zware wedstrijd zou worden, wist Holleman van tevoren. Toch bleken vooral de omstandigheden anders dan verwacht. Niet zozeer de temperatuur, maar de hoge luchtvochtigheid maakte het zwaar. Dat had hij tijdens trainingen al gemerkt. “Ik ging een ochtend vroeg lopen en dacht dat het ideaal zou zijn, omdat het nog koel was. Maar ik was nog geen kilometer onderweg of het water gutste al van me af. Het voelde alsof ik tegen een muur aanliep.”

Op de wedstrijddag bleek het niet beter. Het had de hele nacht geregend en rond Kona bleef het grotendeels bewolkt. “De temperatuur vond ik eigenlijk nog wel meevallen. Het was rond de dertig graden, maar die hoge luchtvochtigheid maakte het zo zwaar.”

Golven maken zwemmen lastig

Ook het zwemmen was niet eenvoudig. Waar de zee eerder in de week nog rustig was geweest, waren er richting de wedstrijd flinke golven ontstaan. Vooral het navigeren was lastig. “Je moest wachten tot je boven op een golf zat om te kunnen kijken. En dan moest die boei ook nog eens op een golf zitten.”

Holleman kwam na 1:06 uur uit het water. Normaal zwemt hij rond het uur, maar gezien de omstandigheden was hij tevreden. “Ik zat wel goed in mijn flow. Het gevoel was prima.”

Van vliegende start naar frustratie

Op de fiets begon Holleman sterk. Door de natte wegen nam hij in de eerste bochten bewust weinig risico. Daarna ging het hard. “Ik heb in de eerste dertig kilometer misschien wel tweehonderd man ingehaald. Dat ging echt als een trein.”

Maar gaandeweg werd het moeizamer. Hij merkte dat hij zijn gebruikelijke wattages niet meer kon trappen. Rond het keerpunt rekende hij nog op een mogelijke fietstijd van 4:45 uur, maar vervolgens draaide de wind.

“Je draait om en krijgt eerst die zijwind. Daarna kwam de wind op kop en had je stukken waarop je nog maar dertig kilometer per uur reed. Het lukte gewoon niet meer. Mijn wattage zakte echt weg.”

Dat frustreerde hem. In trainingen en eerdere wedstrijden had het fietsen juist uitstekend gevoeld. “Ik had niet het gevoel dat ik last had van de hitte. Waarom het dan juist op die dag niet wilde, heb ik geen idee.”

Ook zijn doel van tien uur leek steeds verder weg. “Ik had van tevoren bedacht dat tien uur realistisch zou zijn. Maar op de fiets dacht ik al: die tien uur gaat een lastig verhaal worden.”

Herpakken tijdens de marathon

Toch bleek Holleman nog voldoende over te hebben. Waar het fietsen teleurstelde, ging het lopen verrassend goed. Op Ali’i Drive hield hij zich bewust in. “Ik had veel gehoord dat je niet te gek moest beginnen. Dus ik heb daar heerlijk gelopen, met de rem erop.”

Daarna volgden de klim over Palani Road en het lange stuk over de highway richting Energy Lab. De zon brandde op het asfalt en de verzorgingsposten werden cruciaal.

“Verzorgen is alles in deze wedstrijd. Ik merkte echt het verschil als ik mezelf goed gekoeld had. Soms werd ik tussen de posten een beetje licht in mijn hoofd. Dan wist ik dat ik bij de volgende post extra aandacht aan het koelen moest besteden.”

Holleman gooide ijs in zijn trisuit en water over zijn hoofd, terwijl hij voortdurend bezig bleef met zijn lichaamstemperatuur.

Een gevecht tegen de klok

Ondertussen begon het rekenen. Halverwege de marathon besefte Holleman dat een eindtijd onder de tien uur misschien toch nog mogelijk was.

“Ik kwam uit op ongeveer 9:58 uur als ik rond de vijf minuten per kilometer zou blijven lopen. Maar ik wist ook dat ik het nog lastig ging krijgen.”

Vanaf dat moment werd zijn horloge de belangrijkste graadmeter. “De laatste tweeënhalf uur heb ik puur op mijn horloge gelopen. Als ik na een verzorgingspost weer op 5:10 zat, probeerde ik dat terug te trekken naar vijf minuten.”

Vooral de laatste tien kilometer werden een gevecht. “Het was echt een marteling. Maar als ik dat doel eenmaal in mijn hoofd heb, geef ik het niet meer af.”

Zelfs richting de finish bleef het spannend. Zijn horloge gaf uiteindelijk 42,4 kilometer aan. “Dan denk je toch weer: dat is nog een minuut extra. Het wordt echt krap.”

Maar het lukte. Holleman finishte onder de tien uur en kon genieten van de beroemde finishstraat in Kona.

Vertrouwen voor de toekomst

Achteraf overheerst de tevredenheid. Holleman had dit jaar eigenlijk als doel om een hele triatlon onder de 9:30 uur af te leggen. Doordat Frankfurt werd ingekort, kreeg hij daar niet de kans voor. Op Hawaii stelde hij zijn doel bij.

Vooral zijn sterke marathon geeft vertrouwen. “Als ik dan kijk dat ik na dat fietsen toch nog een marathon van 3:27 uur kan lopen, onder die omstandigheden, dan ben ik daar wel heel blij mee.”

Ooit ziet Sebastiaan zich nog wel terugkeren naar Hawaii voor het WK, maar mocht hij zich volgend jaar weer plaatsen, slaat hij die over. “Ik denk dat ik nog wel eens zou willen gaan, maar niet meteen weer. Volgend jaar ligt de focus op Ironman Kopenhagen. Nu eerst even genieten van de offseason, maar dan gaan we daar weer naartoe werken. Daar kijk ik naar uit!” 

Het bericht Sebastiaan trotseert extreme omstandigheden op Hawaii en finisht WK Ironman met sub-10  verscheen eerst op TRIKIPEDIA.