Bert Flier schrijft voor Trikipedia over drie thema’s: Met het mes tussen de tanden | Nerd talk | Tussen de oren
Toen Joop Alberda na het olympisch goud van de Nederlandse volleybalploeg in Atlanta werd gevraagd naar het geheim van zijn succes, was zijn antwoord: ‘Simpele dingen extreem goed doen.’
Het klinkt bijna Cruyffiaans. Maar er schuilt een wereld van wijsheid achter. Tijd om Alberda’s boodschap door te vertalen naar de hedendaagse trainingspraktijk.
Daarvoor begin ik bij Jens en Joep. Twee jonge YouTubers die in no-time serieuze triatleten zijn geworden. Dat inspireert. En blijkbaar zijn er meer jonge gasten die dromen van een Ironman.
Deze maand meldden zich twee jongens bij me. Rond de twintig. De een bereidt zich voor op zijn eerste Ironman. De ander heeft zijn debuut al gemaakt.
Ik ben de laatste om te zeggen dat je voor je twintigste geen Ironman moet doen. Toen ik negentien was, loog ik over mijn leeftijd om in de Holland Triathlon in Almere aan de start te mogen staan. Ik hoop niet dat deze bekentenis ertoe leidt dat ik met terugwerkende kracht geroyeerd word als lid van de NTB.
Maar goed. Terug naar de jonge generatie van nu.
I want it all. And I want it now.
Queen zong het al. En het lijkt wel het motto van een generatie die gewend is dat alles onmiddellijk beschikbaar is.
Hoe ga je daar als vereniging, ouder of coach mee om?
Dat hangt allereerst af van de persoon die voor je zit. Maar één ding zal ik zeker niet doen: het enthousiasme temperen. Integendeel. Dat jeugdige enthousiasme verdient het om gekoesterd te worden. En gekanaliseerd. En vooral: gekalibreerd op wat een Ironman daadwerkelijk vraagt.
‘Twee jaar geleden zat hier een andere jongen’, vertelde ik een van die jongens. ‘Die wilde ook een Ironman doen. En had, net als jij, alleen een paar hardloopschoenen en een sportschoolabonnement. Geen fiets. Zwemmen kon hij nog niet.’
En om de uitdaging nog wat groter te maken: zijn aerobe basis was bijzonder smal.
Ik laat zijn eerste twaalf trainingsweken zien.
Oersaai.
Drie keer per week wandelen op de loopband. Zes kilometer per uur, met een hellingspercentage dat om de week een beetje omhoogging. In de winter fietsen op de Tacx, op zijn slaapkamer, ondertussen series bingend. Drie keer per week naar het zwembad om die irritante techniekoefeningen te doen. Waar je het vooral koud van krijgt. En die soms behoorlijk frustrerend zijn.
‘Hoeveel rustdagen zie je?’, vraag ik.
De jonge triatleet had me eerder aan de telefoon verteld dat hij om de dag rust nam. Omdat hij zijn benen nog voelde van de vorige training.
‘Precies. Eentje. En op de andere zes dagen staan meestal twee trainingen. Niet dat je vanaf dag één zo moet trainen. Maar langzaam bouw je de belastbaarheid op om steeds meer werk aan te kunnen.’
Week na week. Maand na maand.
‘Als triatleet moet je leren omgaan met vermoeidheid. En met het gegeven dat de volgende training alweer voor de deur staat. Ook als je nog niet helemaal fris bent.’
Ik weet niet of ik hiermee zijn enthousiasme aanwakker of juist temper. Maar dat doet er niet toe. Hij heeft recht om te weten wat de consequenties van zijn ambitie zijn. Zijn ambitie neem ik serieus. Zijn haast wat minder.
In TrainingPeaks scrollen we naar de laatste maand voor het Ironman-debuut van zijn voorganger.
Netto 24 uur en een beetje.
‘Dit was zijn zwaarste trainingsweek. Twaalf kilometer zwemmen, vierhonderd kilometer fietsen en zestig kilometer lopen. Om dat aan te kunnen, én er beter van te worden, heeft hij anderhalf jaar lang consistent getraind.’
Niet door zichzelf iedere training helemaal leeg te trekken. Maar door het werk te doen. Ook als het niet spectaculair was. Juist dan.
De simpele dingen extreem goed doen.
En weet je wat ik zo mooi vind aan deze nieuwe generatie?
Dat ze met zo’n ambitie veel meer leren dan alleen zwemmen, fietsen en hardlopen.
We leven in een wereld waarin bijna alles sneller gaat. Informatie is onmiddellijk beschikbaar. AI schrijft binnen enkele seconden een werkstuk waar je vroeger een week voor nodig had. En wie iets wil, bestelt het vandaag en heeft het morgen in huis.
Time compression diseconomies. Een begrip uit de managementwetenschappen dat beschrijft waarom je de ontwikkeling van bepaalde capaciteiten niet zomaar kunt versnellen door er meer tijd en energie in te stoppen.
In de duursport werkt het net zo. Want de opbouw van je aerobe fundament laat zich niet forceren. Een efficiënte zwemtechniek kun je niet aan de deur laten bezorgen. En je mitochondriën trekken zich niets aan van de snelheid waarmee jij wilt dat ze zich ontwikkelen. Je moet daarvoor de simpele dingen goed doen. Uren maken. Op de juiste intensiteit. Week na week. Maand na maand.
Een Ironman laat zich niet downloaden.
En eigenlijk is dat fantastisch nieuws. Want trainen voor een Ironman brengt je discipline bij. Dat je soms moet trainen terwijl je liever op de bank blijft zitten. Dat vooruitgang niet altijd zichtbaar is. Dat tegenslagen erbij horen. En dat je geduld moet hebben voordat je de vruchten van je inspanningen plukt.
Fastforward naar het moment waarop je – in mijn geval zo strak gespannen als een snaar van de zenuwen – aan de start van je eerste hele staat.
Fitter dan je ooit geweest bent. Met vertrouwen in wat je kunt, maar ook met respect voor wat je te wachten staat. Nederig geworden door de enorme omvang van de uitdaging.
Misschien is dat wel het mooiste wat een Ironman je kan leren.
Dat je niet alles onmiddellijk kunt krijgen. Maar dat je veel meer kunt bereiken dan je ooit voor mogelijk hield, als je bereid bent er de tijd voor te nemen.
Hoe je dat doet?
Joop Alberda zei het al.
De simpele dingen extreem goed doen.
Een Ironman kun je niet downloaden.
Het bericht Een Ironman kun je niet downloaden verscheen eerst op TRIKIPEDIA.
