De Ironman 70.3 in Westfriesland is voor veel triatleten een logische volgende stap in hun sportcarrière. Voor Berber van der Tuin kreeg deze race echter een heel andere lading. Ondanks een chronische aandoening en zelfs een operatie vlak voor de start, werkte ze een jaar lang toe naar haar eerste halve triathlon. Tot ze op de ochtend van de wedstrijd onderweg naar de wisselzone te horen kreeg dat ze niet mocht deelnemen.

Door: Berber van der Tuin

Eindelijk was het zo ver. Na een jaar van voorbereiden samen met mijn coach Marcel Gierman stond mijn eerste middenafstand op het programma: de Ironman 70.3 in Westfriesland. Voor veel triatleten een vrij haalbaar doel, maar voor mij was het iets heel bijzonders.

Triatleet ondanks chronische ziekte

Ik leef met het Ehlers Danlos Syndroom (EDS), een bindweefselaandoening. Bindweefsel is de lijm van je gewrichten, organen en weefsels. Bij mij werkt die lijm niet goed, waardoor ik onder andere behoorlijke problemen heb met mijn bloeddruk en maag/darmen. Door deze aandoening moet ik wekelijks naar het ziekenhuis voor behandelingen. Mijn progressie gaat langzaam, hoe hard ik ook train. Maar de aanhouder wint en elk beetje vooruitgang is er één.

Wat ik stiekem het mooiste vind, is dat artsen vaak met hun mond open staan als ik vertel dat ik gewoon aan triathlon doe en 10 tot 12 uur per week train. Waar een wil is, is een weg.

Voorbereidingen naar Ironman 70.3 Westfriesland

In de afgelopen 1,5 jaar deed ik 7 sprinttriatlons, 3 olympische afstanden en 2 halve marathons om mezelf voor te bereiden op deze 70.3. Ik ben nog nooit uitgestapt of niet gefinisht vanwege mijn aandoening. In maart ging ik nog een week naar Gran Canaria op trainingskamp om te wennen aan de warmte.

Operatie vlak voor de start

Drie weken voor de race werd het spannend of ik überhaupt zou kunnen starten. Ik ben toen geopereerd. Ik heb met de desbetreffende chirurg, die toevallig zelf ook triatleet was, een deal gesloten om de ingreep onder plaatselijke verdoving te doen, zodat ik op tijd hersteld zou zijn.

Hij keek me eerst wat vreemd aan, maar omdat hij zelf ook triathlonliefhebber is, begreep hij mijn verzoek en kon het zo uitvoeren. Daardoor kon ik sneller naar huis en het trainen weer rustig oppakken.

Registratie in Hoorn

Na op zaterdagmiddag mijn startbewijs te hebben opgehaald bij de standaard balie, liep ik ook nog even langs een stand waar je een medisch bandje kon halen. Met het warme weer in Hoorn leek me dat verstandig. Mijn medische situatie had ik al maanden eerder ingevuld in mijn Ironman-profiel, maar extra duidelijkheid voelde goed.

Die avond zaten mijn vader en ik rond 22.00 uur voetbal te kijken in de accommodatie toen mijn telefoon ging.

Een teamarts van Topdokters, de organisatie die de medische kant van het event deed, belde me. Hij was wat in paniek omdat de medische gegevens pas laat waren doorgekomen. Hij vroeg wat mijn aandoeningen precies inhielden en of ik vergelijkbare races had gedaan.

Uiteindelijk gaf hij mij akkoord om te starten, mits ik tekende dat ik mijn eigen verantwoordelijkheid nam. Dat doet eigenlijk iedere deelnemer. Ik kreeg ook zijn mobiele nummer voor als er tijdens de race iets zou gebeuren.

Ik dacht nog: wat attent. Daarna gingen we slapen, de wekker stond vroeg.

Het besluit vlak voor de start

De volgende ochtend waren we klaar voor de strijd en met de auto onderweg naar de wisselzone. Tien minuten voordat we daar aankwamen werd ik gebeld door iemand van de Ironman staff. Dit was om 05:30 uur.

Er werd mij medegedeeld dat ik niet mee ging doen. Dat het voor mij besloten was en dat dit een definitieve beslissing was.

Ik kwam overstuur aan in de wisselzone en sprak daar met Sam, de race director. Hij is een Brit, dus ik moest alles in het Engels uitleggen. Hij vertelde me nog een keer dat Ironman had besloten, dat ik een liability kon zijn en daarom niet mocht starten. Ze wisten te weinig over mij en mijn voorbereidingen op de race.

Daar ging mijn droom

Mijn eerlijkheid werd last minute afgestraft. Ik durf wel te zeggen dat ik, juist door mijn beperking, heel goed weet waar mijn lichamelijke grenzen liggen. Daardoor kan ik goed inschatten wat ik wel en niet kan. Deze 70.3 finishen was voor mij zeker haalbaar geweest.

Mijn fiets uit de wisselzone gehaald

Toen het gesprek klaar was, wilde ik mijn fiets pakken. Die kon ik in eerste instantie niet vinden. Mijn fiets bleek al uit de wisselzone gehaald en stond verderop tegen een hek. De race stickers waren eraf gescheurd en mijn transition bags lagen ernaast op de grond.

Dat kwam hard binnen. Ik wilde zo snel mogelijk weg daar.

Na de race

Er was mij verteld dat ik mijn inschrijfgeld zou terugkrijgen, maar dat ik daar zelf achteraan moest via een mail. Een week later had ik nog steeds geen antwoord.

Inmiddels heb ik een mail teruggekregen van Ironman. Daarin staat dat ik mijn inschrijfgeld terug krijg. Ook geven ze aan dat ik in de toekomst een medische verklaring nodig heb om te mogen racen. Dat voelt voor mij alsof ik me opnieuw moet bewijzen. Dat komt wel hard binnen. Ik heb een enorme hekel aan beoordeeld worden op basis van een aandoening.

Ik kan ergens begrijpen dat een organisatie mij als risico ziet, maar de manier van communiceren voelde hard, onmenselijk en niet consistent. Het deed me pijn, zeker toen ik daarna alles van de race op Instagram voorbij zag komen.

Maar inmiddels ben ik weer volop aan het trainen. Deze ervaring heeft me ook gemotiveerd.

Dus nee, dit is niet het einde. Die halve triathlon gaat er dit jaar gewoon nog komen.

Het bericht Vlak voor de start geweigerd bij Ironman 70.3: “Dat kwam hard binnen” verscheen eerst op TRIKIPEDIA.