All Heart Mike begon als een plan om de overwinning van zijn vriend Mike te vieren, maar veranderde in een indrukwekkend eerbetoon. Toen Mike op 44-jarige leeftijd overleed aan alvleesklierkanker, besloot triatleet David Lagarrigue zijn extreme uitdaging alsnog uit te voeren. Niet om een persoonlijke prestatie neer te zetten, maar om zijn vriend te eren, geld op te halen voor KWF Kankerbestrijding en betekenis te geven aan een groot verlies.

David Lagarrigue houdt van uitdagingen die hem fysiek en mentaal op de proef stellen. Na zijn deelname aan de Marathon des Sables in 2024, een meerdaagse hardloopwedstrijd door de Sahara, werd het tijd voor een volgende uitdaging.

Hij bedacht een combinatie van drie sporten die samen een enorme uitdaging vormden: 22 kilometer zwemmen, 200 kilometer fietsen en 100 kilometer hardlopen binnen 48 uur.

Een challenge die een andere betekenis kreeg

Maar de oorspronkelijke reden achter deze challenge was heel anders dan de uiteindelijke uitvoering.

Zijn goede vriend Mike kreeg te horen dat hij alvleesklierkanker had. Een ziekte die hard aankwam, maar waarbij iedereen in eerste instantie vertrouwen hield. Mike was sportief, sterk en gezond. De kanker was niet uitgezaaid en na het nieuws begon hij aan een zwaar chemotraject.

“Eigenlijk hadden we met z’n allen wel het gevoel: dat gaat hij wel even fiksen,” vertelt David. “Hij was zo’n sterke, gezonde en positieve gast.”

Maar dat vertrouwen maakte plaats voor een keiharde werkelijkheid. Na het zware traject kwam het bericht dat de situatie veel ernstiger was dan gedacht. Er kon niets meer voor Mike worden gedaan. Een paar weken later, op 26 maart 2025, overleed hij op 44-jarige leeftijd aan de gevolgen van alvleesklierkanker.

“Het is nog steeds niet te beseffen eigenlijk, dat hij er ineens niet meer is. Mike was echt een gouden gast. Iemand die iedereen zich kan wensen als vriend. Iemand die er altijd was, een superverbinder en iemand op wie je kon bouwen.”

De challenge werd voor David een eerbetoon aan Mike. En onderdeel van zijn rouwproces.

De eerste test

De naam van de challenge zegt precies waar het om draaide: All Heart Mike. Mike zou op allerlei manieren aanwezig zijn: in de route, in de mensen die meeliepen en vooral in Davids gedachten.

De eerste grote test was het IJsselmeer. David, die zwemmen altijd zijn minst favoriete onderdeel had gevonden, koos bewust voor een oversteek van 22 kilometer.

“Zwemmen vond ik altijd een vervelend iets. Dus ik dacht: laat ik me daar maar eens goed voor uitdagen.”

De voorbereiding was alles behalve vanzelfsprekend. Vanaf januari trainde David zes keer per week, soms twee keer per dag. Juist het zwemmen kreeg veel aandacht, omdat dat zijn zwakste onderdeel was. Een knieblessure gooide vervolgens roet in het eten: de laatste tweeënhalve maand voor de challenge kon hij niet meer hardlopen. Hij verlegde zijn focus naar zwemmen en fietsen en ging uiteindelijk toch van start.

Dat bleek op het IJsselmeer meteen een stevige test. Zodra David de haven uit was, kreeg hij te maken met flinke deining.

“Binnen vijf minuten voelde ik de zeeziekte al opkomen. Ik had het gevoel dat ik niets meer had aan de zwemtechniek die ik maandenlang had getraind.”

Naast hem voer een boot met zijn ouders en zus, die hem tijdens de hele oversteek begeleidden. Ook zij hadden het zwaar. Wanneer David tijdens het zwemmen zijn hoofd uit het water haalde om adem te halen, zag hij zijn familie aan boord, zichtbaar zeeziek.

De eerste uren waren een gevecht. De zorgvuldig uitgekozen sportvoeding hield David door de zeeziekte nauwelijks binnen. Gels en sportdrank verdwenen vrijwel direct weer uit zijn maag. Uiteindelijk bleken juist eenvoudige dingen wel te werken.

“De hele oversteek heb ik uiteindelijk op stroopwafels en bouillon gedaan. Best grappig, want ik had een klein kapitaal aan hightech-sportvoeding gekocht en uiteindelijk werkte gewoon een stroopwafel en een kop bouillon het beste.”

Gesprekken met Mike

Na vier à vijf uur werd het water rustiger. De laatste tien kilometer van de oversteek verliepen daardoor een stuk prettiger. En ondertussen was Mike nooit ver weg. Tijdens het zwemmen voerde David regelmatig gesprekken met zijn overleden vriend.

“Dan zei ik bijvoorbeeld tegen Mike: Je zou toch zorgen voor wind in de rug. En dan hoorde ik zijn antwoord: Ja, maar het moet ook wel een beetje een uitdaging zijn.”

David kent de momenten waarop een extreme uitdaging mentaal begint te kraken. Normaal gesproken is er dan een duidelijke stem die hem vertelt dat hij gewoon moet doorgaan. Dit keer was die stem van Mike. Op het IJsselmeer kwam die twijfel alleen al veel eerder dan verwacht.

“Op een gegeven moment dacht ik: nou ja, dan maar 22 kilometer in deze verschrikkelijke omstandigheden. En dat fix ik ook wel.”

Samen verder

David kwam na 22 kilometer uit het water en werd opgewacht door een groep vrienden.

“Dat was echt goud. Het water uit en gelijk knuffels geven aan alle jongens die daar stonden. Daardoor werd ik meteen weer opgeladen. Nieuwe energie en let’s go.”

Die energie had hij nodig, want er stonden nog 200 fietskilometers en 100 kilometer hardlopen op het programma.

Op de fiets veranderde de challenge steeds meer in een gezamenlijke onderneming. Vrienden sloten aan en het laatste deel van de 200 kilometer werd in het donker gereden. Voor David werd dat een van de mooiste momenten van de 48 uur.

“Het leek net alsof het hele parcours voor ons was afgezet. Je kwam niemand tegen. Dat was echt heel bijzonder.”

Daarna volgden de laatste honderd kilometer: tien rondes van tien kilometer, met Van der Valk Lent als uitvalsbasis. Tijdens de periode waarin Mike ziek was, kwamen David en zijn vrienden daar regelmatig samen. De plek had daardoor een bijzondere betekenis gekregen. De route was bewust gekozen: die liep langs het huis van Mike en andere plekken die voor de vriendengroep belangrijk waren.

Code rood

De omstandigheden waren zwaar. Het was extreem warm en vanwege code rood werd besloten dat er overdag geen extra deelnemers mochten meelopen. David wilde niet alleen zichzelf, maar ook de mensen om hem heen veilig naar het einde brengen.

De laatste veertig kilometer kreeg de challenge opnieuw een bijzondere lading. De oudste zoon van Mike liep met David mee. Voor de laatste ronde sloten ook familie en vrienden aan. Zo werd het slot van de 48 uur een gezamenlijk moment, met de mensen die Mike hadden gekend en van hem hadden gehouden.

De emoties kwamen later

David had verwacht dat de finish het moment zou zijn waarop alle emoties zouden loskomen. Maar na bijna 48 uur was er vooral vermoeidheid.

“Ik finishte eigenlijk met de gedachte: ik ben kapot, ik wil nu naar bed.”

De emoties kwamen pas de volgende ochtend. Toen kwam alles eruit.

Wat hem tijdens de challenge vooral bijbleef, waren uiteindelijk de mensen om hem heen.

“Je doet het wel alleen, maar ik ben niet alleen. Dat gevoel overheerst echt.”

Meer dan een challenge

De teller eindigde op €27.751 voor KWF Kankerbestrijding, ruim boven het oorspronkelijke doel van €25.000. Maar de betekenis van All Heart Mike ging voor David veel verder dan het opgehaalde bedrag.

“De challenge is voor mij onderdeel van mijn rouwproces.”

Een sportieve uitdaging werd een manier om met verlies om te gaan. En om de mensen die Mike liefhadden samen te brengen rond een doel dat groter was dan de prestatie van één man.

All Heart Mike werd daarmee niet alleen een extreme sportieve uitdaging, maar vooral een persoonlijk eerbetoon aan een vriend die nog altijd een belangrijke plek inneemt in Davids leven.

Het bericht 48 uur voor Mike: de rouwreis van David Lagarrigue tijdens de All Heart Mike Challenge verscheen eerst op TRIKIPEDIA.