Bij Trikipedia draait het niet alleen om tijden en prestaties, maar vooral om de verhalen achter de sport. In deze bijdrage neemt Sophie van der Vlies ons mee in haar eerste volledige Ironman in Hamburg. Een dag vol spanning, onverwachte emoties en vooral: genieten.
Door: Sophie van der Vlies
Bijna drie weken geleden stond ik aan de finish van mijn eerste Ironman in Hamburg. En eerlijk gezegd… ik ben er nog steeds niet helemaal aan gewend. Het voelt nog steeds een beetje onwerkelijk dat ik mezelf nu echt Ironman mag noemen.
Als ik mijn race in één woord zou moeten omschrijven, dan is dat: genieten.
In de aanloop naar Hamburg was mijn voorbereiding allesbehalve ideaal. Ik had last van een blessure en zat midden in mijn afstudeerperiode. Daardoor besloot ik al snel: geen tijdsdoel, geen druk. Alleen maar ervaren wat deze dag met me zou doen.
En precies dat is gebeurd.
Knikkende knieën
In de ochtend voelde ik me eigenlijk best rustig. Natuurlijk was er spanning, maar dat is bij mij juist iets wat me kalm maakt. Ik word dan heel gefocust en probeer mijn hoofd koel te houden.
Tot het moment dat ik in de startzone stond.
De piepjes, de omroep en elke paar seconden drie mensen die het water in gingen… ineens voelde ik het weer. Knikkende knieën. Een brok in mijn keel. Dit is wel echt.
Maar zodra ik eenmaal in het water lag, was alles weg. De spanning viel van me af en maakte plaats voor iets anders: zin. Heel veel zin om te beginnen. En vooral ook opluchting dat ik eindelijk mocht starten.
Gewoon goed
Eerlijk is eerlijk: zwemmen is niet mijn favoriete onderdeel. Open water blijft spannend. Maar juist daardoor vloog het eigenlijk voorbij. Voor ik het wist, stond ik alweer op de kant en mocht ik door naar de fiets.
De wissels waren kleine rustpunten op de dag. Even kort kletsen met mijn supporting crew, even landen.
En eigenlijk was ik daar vooral heel vaak verbaasd en blij tegelijk: ‘Het gaat gewoon goed’. Ik voelde me telkens nog fris en dat bleef ik ook steeds hardop herhalen. (Tot irritatie van niemand, hopelijk).
Het fietsen en lopen waren misschien wel het mooiste deel van de dag. Ik heb daar echt van genoten. Niet in één groot euforisch gevoel, maar juist in kleine momenten: het ritme, de omgeving, de supporters langs de kant.
Op een bepaald moment tijdens het hardlopen gebeurde er iets wat me nog steeds bijblijft.
Ik zag mijn familie in de verte staan en tegelijk zei een onbekende mevrouw ineens iets ontzettend liefs tegen me. Dat raakte me harder dan ik had verwacht. De tranen schoten in mijn ogen. Dat was zo’n puur moment van emotie en dankbaarheid.
‘You are an Ironman’
Niet alles ging perfect: mijn bidonhouder achter mijn zadel schoot los. Zonder inbussleutel was daar niets aan te doen, dus dat werd gewoon doorfietsen en accepteren. Achteraf gezien was dat eigenlijk ook gewoon onderdeel van de dag.
De finishstraat is eerlijk gezegd een grote waas.
Muziek, mensen, mijn familie en vrienden, de microfoon die You are an Ironman roept, de bel… alles tegelijk.
Ontlading. Blijdschap. Emotie. Alles door elkaar.
En ergens heel diep vanbinnen vooral één gedachte: dit heb ik gewoon gedaan.
Grappig genoeg wilde ik dit ooit helemaal niet. Twee jaar geleden zei ik nog dat ik dit nooit zou doen.
Verhaal gaat verder onder de foto.
Echt trots
Maar een jaar geleden veranderde dat. Toen ik eenmaal begon met trainen voor een halve triathlon en dacht: misschien kan ik dit wel… toen was het eigenlijk al klaar. Als ik iets in mijn hoofd heb, dan wil ik het ook afmaken.
Door een blessure in mijn bilspier heb ik weinig kunnen hardlopen in de voorbereiding. Eén lange duurloop van 18 kilometer was eigenlijk het maximum; daarna kwam de pijn terug. Daardoor besloot ik: dan maar minder voorbereid, maar wel zonder pijn aan de start.
En dat bleek de juiste keuze: tijdens de race heb ik er geen seconde last van gehad.
‘Ironman Hamburg. 10:55:50’.
En die woorden daarna: You are an Ironman
Het voelde bijna vreemd. Maar vooral: trots. Echt trots. Niet alleen op de race, maar op het hele proces ernaartoe.
En dat pakt niemand me ooit meer af.
Het bericht Van spanning naar euforie: mijn eerste Ironman in Hamburg verscheen eerst op TRIKIPEDIA.
