Sinds 2019 trekt Peter-Jan Mol met een groep gelijkgestemden naar extreme triathlons ergens in Europa. Geen grote Ironman of Challenge, maar juist kleinschalige wedstrijden waar bergen, avontuur en sfeer centraal staan. Na onder meer de VentouxMan, AlpsMan, BearMan en Oravaman viel de keuze dit jaar op de EagleXman in de Italiaanse Abruzzen. Met vijf Nederlanders begon Mol aan een halve triathlon met een loodzware slotklim.

Peter-Jan Mol is al sinds 1988 triatleet. In al die jaren bouwde hij een groot netwerk op van triatleten, fietsers en andere sportieve bekenden. In 2019 besloot hij dat netwerk aan te spreken toen hij de VentouxMan ontdekte.

“Ik vind het leuk om triathlons in het buitenland te doen en nog leuker om dat samen met gelijkgestemden te doen.”

Binnen zijn vereniging TV Cerberus bleek direct belangstelling. Via clubgenoot Ron Hendriks, oud-clubgenoten van RDG en andere contacten groeide de groep snel. Ook fietsers en andere sportieve bekenden sloten aan. Uiteindelijk vertrokken 34 mensen naar Frankrijk, met een volle touringcar en een aparte transportbus voor de fietsen. Het bleek het begin van een jaarlijkse traditie.

Een jaarlijkse traditie

Na de VentouxMan volgden de AlpsMan, BearMan, Allgäu Triathlon, Embrun Triathlon en Oravaman. Tussendoor waren er kleinere reizen naar onder meer Gérardmer, de NatureMan, Zell am See, Walchsee, Belfort en Open Lakes Belgium. De groepen zijn inmiddels wat kleiner. Meestal gaan er tussen de tien en twintig deelnemers mee. Een vaste kern keert regelmatig terug, terwijl iedere reis ook weer nieuwe gezichten kent.

Gaandeweg ontstond er bovendien een opmerkelijke extra voorwaarde voor de jaarlijkse trip. “Al snel ontstond er één ‘eis’ bij de deelnemers: het huis moet op een berg liggen met een moeilijk begaanbaar pad ernaartoe.”

Tot grote hilariteit van de groep blijkt dat verrassend vaak te lukken. Het zoeken naar een bijzonder onderkomen hoort inmiddels bijna net zo bij de reis als het vinden van de wedstrijd.

Meestal verblijft de groep zes tot zeven dagen in de omgeving. Er wordt samen gereisd, getraind en gegeten en ondertussen is er tijd om een nieuw gebied te ontdekken. De wedstrijd is het sportieve doel van de reis, maar zeker niet het enige dat telt.

Op zoek naar onbekende triathlons

Mol speurt internationale triathlonkalenders af, volgt groepen op Facebook en komt via Strava en zijn eigen netwerk nieuwe evenementen op het spoor. Soms krijgt hij tips van mensen die eerder
met hem op reis zijn geweest.

“Ik vind het een uitdaging om bijzondere, onbekendere triathlons op te sporen. Vooral kleinschalige wedstrijden trekken mij. Het kleinschalige karakter, de betaalbare inschrijfgelden en de aanwezigheid van bergen in ieder geval in de fietsparcoursen, maar vaak ook in de loopparcoursen, spreken mij en de mensen die meegaan vaak aan. Het avontuur lonkt.”

Die kleinschaligheid merkt hij ook tijdens de wedstrijd zelf. De organisatie staat dichter bij de deelnemers en ook tussen de atleten onderling ontstaat gemakkelijk contact. Iedereen helpt elkaar en de sfeer is ontzettend goed.

“Bij dit soort wedstrijden doet de organisatie veel moeite om alle deelnemers erbij te betrekken.”

De EagleXman heeft precies wat Mol zoekt

Voor 2026 viel zijn oog op de EagleXman in de Italiaanse Abruzzen. Vooral het loopparcours trok meteen de aandacht. Na een eerste lus van ongeveer 17 kilometer met 400 hoogtemeters volgt nog
een klim van 6,5 kilometer waarin maar liefst 1.100 hoogtemeters worden overbrugd.

“Dat helse karakter van het loopparcours sprak mij enorm aan.”

Dit keer reizen vijf Nederlanders af naar Italië. Op de wedstrijddag gaat om 02.45 uur de wekker. Na een gezamenlijk ontbijt vertrekken ze rond 04.00 uur met de shuttle richting het zwemonderdeel.

Om 06.00 uur klinkt het startschot. Het zwemmen vindt plaats in een bergmeer.

“Het was heel mooi helder water en je had een prachtig uitzicht. Tijdens het zwemmen zagen we de zon opkomen. Dat maakte het heel bijzonder.”

Daarna wachten op de fiets ongeveer 1.750 hoogtemeters. Lange beklimmingen en stevige tegenwind maken het zwaar. Maar het zwaarste onderdeel moet dan nog beginnen.

Stap voor stap naar boven

Voor de slotklim moeten de deelnemers behoorlijk wat verplichte uitrusting meenemen. Warme kleding, een muts, hoofdlamp, telefoon en reddingsdeken behoren tot de uitrusting. De meeste
deelnemers kiezen daarnaast voor trailstokken.

De temperatuur loopt die dag op tot boven de dertig graden. Er is weinig schaduw en onderweg zijn maar beperkt mogelijkheden om water aan te vullen.

Voor Mol komt daar nog bij dat hij door een blessure zeven weken niet heeft kunnen hardlopen. Ook heeft hij de nacht voor de wedstrijd helemaal niet geslapen. Op de slotklim begint hij dat te voelen.

“De eerste kilometer van de slotklim ging nog wel. Maar al snel raakte ik zo enorm vermoeid. Ik voelde me misselijk en kon alleen nog maar stapje voor stapje wandelen.”

Op de steilste stukken gaat iedereen erg langzaam. Het wordt een kwestie van blijven bewegen.

“Zonder de trailstokken die ik bij me had, zou ik het niet gered hebben.”

Ongeveer 2,5 kilometer onder de top ligt een waterbron. Naarmate de klim vordert, kijkt Mol daar steeds meer naar uit. Niet alleen om te drinken, maar ook om te koelen. De verkoeling helpt. Hij voelt zich langzaam beter en het vertrouwen keert terug. De top halen wordt weer het enige doel.

Uiteindelijk staan ze er alle vijf

Ook de andere vier Nederlanders zijn ondertussen bezig aan hun eigen race.

Thom Rutten, die pas zijn tweede triathlon doet, verrast met een negende plaats in 7 uur en 29 minuten. Daar staat de ervaring van tweevoudig Hawaii-deelnemer Pieter Iedema tegenover, die juist voor het eerst kennismaakt met een extreme triathlon en enorm genoot. Ook de 66-jarige Arno van der Loop en Arjan Kolvoort werken zich naar boven. Kolvoort doet dat als enige van de groep zonder trailstokken en eindigt als 29e overall. Mol zelf wordt 35e.

Volgens de uitslagen bereiken 118 deelnemers de finish. De tijden liggen ver boven wat bij een reguliere halve triathlon gebruikelijk is. Slechts een enkeling weet de afsluitende halve marathon binnen drie uur af te leggen.

Maar wanneer Mol terugkijkt op de wedstrijd, is het niet zijn eigen klassering die als eerste ter sprake komt.

“Dat alle vijf mensen van onze groep de finish gingen halen, was voor mij het mooiste moment. Het samen binnenhalen van elkaar waren mooie momenten.”

Precies daarin zit voor hem de aantrekkingskracht van de reizen die ooit met de VentouxMan begonnen. Samen ergens naartoe leven, een onbekende wedstrijd aangaan en elkaar uiteindelijk
weer bij de finish treffen.

“De pijn van het enorme afzien is snel vergeten. De voor- en napret is groot. Een reis om niet snel te vergeten.”

En dus begint na de EagleXman vanzelf weer de zoektocht naar een volgende bijzondere triathlon. Het liefst ergens in de bergen. En als er dan ook nog een huis te vinden is met een moeilijk begaanbaar pad ernaartoe, is dat mooi meegenomen.

Het bericht Van VentouxMan naar EagleXman: Peter-Jan Mol en zijn jaarlijkse zoektocht naar extreme triathlons verscheen eerst op TRIKIPEDIA.