Een eerste halve triatlon, een podiumplaats én direct een WK-ticket. Michelle Tramper beleefde in het Spaanse Vitoria-Gasteiz een droomdebuut op de IRONMAN 70.3-afstand. Ondanks stevige wind en extreme hitte wist ze als derde te finishen in haar leeftijdscategorie en plaatste ze zich direct voor het IRONMAN 70.3 WK van 2027 in Chattanooga. In onderstaande bijdrage blikt Michelle terug op een wedstrijd die smaakt naar meer.

Door: Michelle Tramper

Mijn eerste Ironman 70.3, meteen in het buitenland: in het Spaanse Vitoria-Gasteiz zwom, fietste en liep ik naar een derde plaats in mijn leeftijdsgroep. Met 5:04:43 op de klok pakte ik meteen ook een startbewijs voor het WK 70.3 in Chattanooga, 2027.

Een ander soort wedstrijdweekend bij IRONMAN 70.3 Vitoria-Gasteiz

Dit was voor mij op meerdere vlakken een primeur: mijn eerste halve triatlon, mijn eerste wedstrijd van het merk Ironman en ook nog eens mijn eerste triatlon in het buitenland. Gelukkig was ik niet alleen, maar samen met mijn teamgenoten van Triathlon Inside!

Een wedstrijd in het buitenland voelt toch anders dan een triatlon om de hoek, merkte ik al snel. Ik kwam op vrijdag aan en moest gelijk aan de bak: registreren, polsbandje ophalen en startnummer regelen. Op zaterdag waren we vervolgens de hele dag bezig met het inrichten van beide wisselzones. Bij het meer moest de fiets staan en in het centrum, waar ook de finish lag, de wisseltas. Precies daarom was ik zo blij dat ik reisde met mensen die al vaker halve en hele Ironmans hadden gedaan.

Vroeg op en een grote glimlach bij de start

Door alle nieuwe indrukken en de zenuwen sliep ik de nacht van vrijdag op zaterdag eigenlijk best slecht. Maar dat kende ik van mezelf en ik wist dat ik me daar niet druk om moest maken.

Op zaterdag reden we nog rustig een stukje los met een paar mensen, en juist toen zag ik pas goed hoe mooi de omgeving eigenlijk was. Op dat moment wist ik: dit komt helemaal goed. Zodra je in het moment zelf zit, verdwijnt alle spanning vanzelf.

Op de wedstrijddag zelf ging de wekker al om half drie ’s nachts, want om drie uur zaten we aan het ontbijt: wit brood met honing en jam. Daarna ging het met de auto naar de shuttlebus, met de shuttlebus naar de zwemstart, nog even de fiets checken en dan wachten op de rollende start.

Toen ik eenmaal in het startvak stond, gierde de adrenaline door mijn lijf omdat ik zo veel zin had om te starten. Na al die maanden trainen kwam alles eindelijk samen en mocht ik gewoon gaan knallen!

Zwemmen in de golven

Het zwemmen vond plaats in het Ullíbarri-Gamboa-stuwmeer, dat op zaterdag nog spiegelglad was. Op de wedstrijddag zelf stond er echter flink wat wind, waardoor er veel golven stonden. Met daarbij ook nog de opkomende zon achter de bergen was het zicht behoorlijk slecht.

Zelf zwem ik graag in open water, ook als het spannend wordt, en omdat ik aan beide kanten kan ademhalen had ik weinig last van de golven die over me heen sloegen.

Waar ik wel veel moeite mee had, was het navigeren. Steeds verloor ik de groep, moest ik bijsturen en verloor ik daardoor tijd. Mijn zwemtijd viel dan ook tegen ten opzichte van wat ik had gehoopt, al wist ik vooraf al dat ik me daar sowieso niet druk om zou maken.

Een snelle tijd zou een fijne push zijn voor op de fiets, en een tegenvallende tijd zou juist extra motivatie geven om hard door te trekken. Uiteindelijk kwam ik na 38:09 uit het water. Veel langzamer dan mijn doeltijd, maar gezien de omstandigheden was ik blij dat ik het had afgetikt.

Fietsen met tegenwind, maar met sterke benen

Na een rustige en beheerste wissel, want ik ben altijd een beetje huiverig voor een penalty, begon het fietsonderdeel.

Het lijkt wel alsof ik altijd wedstrijden uitkies met de meeste wind, want ook hier begon het parcours meteen met een klim tegen de wind in, gevolgd door lastige zijwinden verderop.

Ik liet me er gelukkig niet gek door maken, want ik merkte al snel dat ik mensen aan het inhalen was. Ook onder zware omstandigheden weet ik na een tijdje mijn fietsbenen te vinden, en dat gebeurde ook deze keer.

Na ongeveer een uur fietste ik zelfs zo hard dat ik de pro-atleten tegenkwam die eerder waren gestart en alweer terug richting de wisselzone reden.

Ik kwam uiteindelijk als tweede vrouw van de fiets, met een tijd van 2:30:15 en een gemiddelde van 35,94 km/u. Daarmee had ik niet alleen de snelste fietstijd binnen mijn leeftijdsgroep F25-29, maar ook de elfde fietstijd van alle vrouwen in de wedstrijd, inclusief de acht pro-atletes.

Lopen door 38 graden hitte

Zodra ik van de fiets af was, dacht ik zoals altijd: nu moet ik het gewoon afmaken.

Maar de eerste vijf kilometer van de halve marathon vielen me eerlijk gezegd best zwaar. We liepen midden in de stad, waar geen zuchtje wind stond, en de temperatuur liep op tot 38 graden. Ik merkte al snel dat ik daardoor sneller oververhit raakte en mijn tempo moest laten zakken.

Gelukkig stonden er overal aidstations met water, en ik nam soms wel vier bekers tegelijk aan om over mezelf heen te gooien en van te drinken. Vanaf een kilometer of zes stonden er ook stations met ijs, en dat heeft me echt gered.

IJs in mijn sportbeha en in mijn nek gaf zoveel verkoeling dat ik dacht dat ik het zo wel zou volhouden tot de finish. Zwaar bleef het alsnog, maar ik hield mijn tempo beheerst vast.

Uiteindelijk finishte ik als derde vrouw in mijn leeftijdscategorie, met een looptijd van 1:47:35. Ook veel langzamer dan mijn doeltijd, maar dat maakte me eigenlijk niet uit, want de omstandigheden waren extreem.

Het resultaat: podium én WK-ticket

Met een eindtijd van 5:04:43 werd ik derde in mijn leeftijdsgroep F25-29 en overall eindigde ik als 18e vrouw, inclusief de acht pro-atletes die meededen.

Die derde plaats in mijn leeftijdsgroep leverde meteen ook een mooi extraatje op: een automatisch kwalificatieticket voor het WK 70.3 in Chattanooga in 2027.

Voor een debuutwedstrijd kan ik met honderd procent zekerheid zeggen dat ik alles uit mezelf heb gehaald. Dat was eigenlijk mijn allergrootste doel voor deze dag. Dat het dan ook nog eens tot zo’n mooi resultaat leidde, maakt het extra bijzonder.

Vooruitblik

Dit avontuur met het team van Triathlon Inside heeft me vooral nieuwsgierig gemaakt naar wat er op deze afstand in zit als de omstandigheden een keer wat gematigder zijn.

Mijn volgende wedstrijd staat al gepland: de halve triatlon in Epe op 23 augustus. Ik heb er nu al ontzettend veel zin in!

Het bericht Michelle Tramper over haar debuut bij IRONMAN 70.3 Vitoria-Gasteiz: Van eerste halve triathlon naar WK-ticket verscheen eerst op TRIKIPEDIA.